ပံုျပင္ေလးနဲ႔ေျပာျပမယ္

စပါးႀကီးေျမြတစ္ေကာင္ႏွင့္ အဆိပ္႐ွိတဲ့ေျမြတစ္ေကာင္တို႔ဟာ သူငယ္ခ်င္းေတြျဖစ္ၾကတယ္။

တစ္ရက္မွာ သူတို႔ လိပ္တစ္ေကာင္ကို ေတြ႔တယ္….

ဒါနဲ႔ ဒီေျမြႏွစ္ေကာင္က အရသာ႐ွိလွတဲ့ ညေနစာပဲဆိုၿပီး စားဖို႔စဥ္းစားတယ္…

စပါးႀကီးေျမြက သူ႐ွင္းပစ္မယ္လို႔ေျပာတယ္…

သူ႔ရဲ့ႀကီးမားတဲ့ကိုယ္လံုးနဲ႔ရစ္ပတ္ၿပီးသတ္ဖို႔ႀကိဳးစားတယ္။လိပ္ကေခါင္းကိုလွ်ိဳ၀င္လိုက္တာနဲ႔သူဘယ္လိုလုပ္လုပ္ လိပ္ကို လံုး၀မထိခိုက္ႏိုင္ပါဘူး။

စိတ္ပ်က္လက္ပ်က္နဲ႔ ေဘးနားမွာနားေနလိုက္တယ္။

လိပ္ကေခါင္းေလးကို နဲနဲထြက္လာတာနဲ႔ တၿပိဳင္နက္ ေျမြေသးေသးေလးက သူ႔ရဲ့ အဆိပ္႐ွိတဲ့ အစြယ္နဲ႔ ေပါက္လိုက္တာ လိပ္က လန္႔ၿပီး ျပန္၀င္သြားတယ္။ ခဏၾကာေတာ့ လိပ္ေသသြားတယ္။

စပါးႀကီးေျမြကေျပာတယ္ “ငါအားေတြေတာင္ကုန္သြားတယ္။ လိပ္ကို ဘာမွာမလုပ္ႏိုင္ခဲ့ဘူး။ မင္းက တစ္ခ်က္တည္းနဲ႔ ၿပီးသြားတယ္”။

ေျမြေလးက “ငါက သူ႔ရဲ့ေပ်ာ့ခ်က္ကို သိတာကိုး”

ဒါေပမဲ့ လိပ္ကအထဲကိုျပနလွ်ိဳ္၀င္ၿပီးမွေသေတာ့ ေျမြႏွစ္ေကာင္လံုး ဘာမွလုပ္လို႔မရဘူးျဖစ္ေနတယ္။ သူတို႔ဟာ လိပ္အခြံကို ခၽြတ္ဖို႔ မတက္ႏိုင္ဘူးေလ။

ဒီပံုျပင္ေလးရဲ့ ဆိုလိုရင္းကေတာ့ သင္ဘယ္လိုတြယ္ကပ္ေနပါေစ။ သူ႔ကို သင္ပိုင္ဆိုင္ခ်င္မွ ပိုင္ဆိုင္မယ္။ သူ႔ကို နားလည္မွသာ ပိုင္ဆိုင္လိမ့္္မယ္။ ဒါေပမဲ့ သူ႔ရဲ့ေပ်ာ့ခ်က္ကို နားလည္ေပးႏိုင္တယ္ ဆိုေပမဲ့ တာ၀န္ယူႏိုင္မွသာ သူ႔ကို သြားနားလည္ပါ။ နားလည္မႈတစ္ခုတည္းနဲ႔ေတာ့ အခြင့္အေရးမယူပါနဲ႔။ မဟုတ္ရင္ အားလံုးဟာ အလကားျဖစ္သြားပါလိမ့္မယ္။ မစားရတဲ့အမဲ သဲနဲ႔ပက္ ဆိုသလိုေပါ့။

ေရးသားသူ-novemberpearl(ႏို၀င္ဘာပုလဲ)

သိျခင္း မသိျခင္း

ေယာက္်ားမ်ားက မိန္းမမ်ားအေၾကာင္း အတန္အသင္႔သိထားသည္ဟု ယူဆၾကသည္။ အတန္အသင္႔ သိထားျခင္းသာ ေကာင္းပါသည္။ ရာႏႈန္းျပည္႕သိရန္ ႀကိဳးပမ္းလွ်င္ ရူးသြပ္ၿပီး အသက္တိုႏိုင္၏။

မိန္းမမ်ားက ေယာက္်ားမ်ားအေၾကာင္း ေတာ္ေတာ္ႀကီး သိထားသည္ဟု ယူဆၾကသည္။ ေတာ္ေတာ္ႀကီးသိထားျခင္းသာ ေကာင္းပါသည္။ ရာႏႈန္းျပည္႕သိရန္ ႀကိဳးပမ္းလွ်င္ ေယာက္်ားမ်ား၏ စိတ္ဝင္စားခံရမႈ ဆံုးရံႈးသြားႏိုင္ပါသည္။

ခင္ပြန္းသည္အေၾကာင္း A to Z သိထားသည္ဟု ဇနီးသည္မ်ားက ေျပာေလ႔ရိွသည္။ ဇနီးအေၾကာင္း ကႀကီးမွ အ အထိ သိထားသည္ဟု ခင္ပြန္းသည္မ်ားက ေျပာေလ႔ရိွၾကသည္။ တကယ္ေတာ႔ ရာႏႈန္းျပည္႕ မမွန္ပါ။ ထိုသို႔သာ သိရိုးမွန္လွ်င္ ကြာရွင္းမႈဆိုင္ရာ ဥပေဒအက်ိဳးေဆာင္မ်ား က်ိက်ိတက္ ခ်မ္းသာေနၾကမည္ ျဖစ္ပါသည္။

ဆရာမ်ားက တပည္႕အေၾကာင္း သိသည္ဟု ေျပာၾကသည္။ ယင္းဆိုခ်က္မွာ တပည္႕မ်ားက ဆရာမ်ားအေၾကာင္း သိထားသည္ႏွင္႔ယွဥ္လွ်င္ ဆင္ႏွင္႔ဆိတ္ကဲ႔သို႔ အေနအထားသာရိွပါသည္။ ထို႔ေၾကာင္႔ ဆရာမ်ားက တိတ္တိတ္ကေလးသာ ေနသင္႔ပါသည္။

အခ်ိဳ႕ကေငြကိုယံုသည္၊ အခ်ိဳ႕ကလူကိုယံုသည္၊ အခ်ိဳ႕ကႏွစ္ခုစလံုးကို ယံုသည္၊ အခ်ိဳ႕က ႏွစ္ခုစလံုးကိုမယံု။ ေငြကိုယံုလွ်င္ ရူးတတ္သည္။ လူကိုယံုလွ်င္ ႏွလံုးေရာဂါရႏိုင္သည္။ ႏွစ္ခုစလံုးကိုယံုလွ်င္ သက္ဆိုးမရွည္တတ္။ ႏွစ္ခုစလံုးကိုမယံုလွ်င္ လူျဖစ္ရံႈးတတ္၏။

ဆရာဝန္အေၾကာင္း လူနာမ်ားက ပိုသိသည္။ ေရွ႕ေနအေၾကာင္း အမႈသည္မ်ားက ပိုနားလည္သည္။ မန္ေနဂ်ာအေၾကာင္း ဝန္ထမ္းမ်ားက ပိုသိသည္။ မိဘအေၾကာင္း သားသမီးမ်ားက ပိုသိပါသည္။ ထိုသို႔ပိုသိျခင္း ပိုတတ္ျခင္းတို႔ေၾကာင္႔ လူနာမ်ား၊ အမႈသည္မ်ား၊ ဝန္ထမ္းမ်ားႏွင္႔ သားသမီးမ်ား ပိုၿပီးအရစ္ခံရ အေဟာက္ခံရ အႀကိမ္းခံရ ျဖစ္တတ္၏။ ထို႔ေၾကာင္႔ မသိခ်င္ဟန္ ေဆာင္ေနသင္႔ပါသည္။
Credit to Ko Nay Myo....

ခံစားမႈဘဏ္ထဲ ဘာေတြစုေဆာင္းမလဲ?

ဇနီးရဲ႕ ခံစားမႈဘဏ္တိုက္ထဲ သင္ဘာေတြစုေဆာင္းသင့္သလဲ?

၁) မနက္ခင္းမွာ ေႏြးေထြးတဲ့ ေပြ႔ဖက္မႈတစ္ခုေပးပါ
၂) သူ႔အစား ေကာ္ဖီ၊ လက္ဖက္ရည္ေဖ်ာ္ပါ
၃) သူ႔အစား အိပ္ရာခင္းေတြ ေခါက္ကူပါ
၄) ညအခ်ိန္မွာ အမႈိက္သိမ္း/ သြန္ကူပါ
၅) ကေလးကို ေက်ာင္းပို႔ပါ
၆) သူ႔မိဘကို ေကာင္းေကာင္းမြန္မြန္ ဆက္ဆံပါ
၇) အကၤ်ီကူေခါက္ပါ
၈) ေမြးေန႔လက္ေဆာင္ေပးပါ
၉) အိမ္စရိတ္ ကူညီေထာက္ပံ့ပါ
၁ဝ) ဂရုစိုက္၊ ေႏြးေထြးတဲ့စကားေတြေျပာပါ

ခင္ပြန္းရဲ႕ ခံစားမႈဘဏ္တိုက္ထဲ သင္ဘာေတြစုေဆာင္းသင့္သလဲ?

၁) အလုပ္ကျပန္လာတဲ့သူ႔ကို ႀကိဳဆိုပါ
၂) သူ႔အလုပ္အကိုင္ကို ဂရုျပဳ(ေစာင့္ေရွာက္)ပါ
၃) ညစာကို စားခ်င္စဖြယ္ျပင္ဆင္ပါ
၄) သူ႔စိတ္လိုအင္ကို ျဖည့္ပါ
၅) မဂၤလာႏွစ္ပတ္လည္မွာ သူအံ့ၾသေပ်ာ္ရႊင္ေအာင္ လက္ေဆာင္ေပးပါ
၆) သူ႔လုပ္ရည္ကိုင္ရည္၊ သူ႔အက်င့္စရိုက္ကို ေလးစားတန္ဖိုးထားပါ
၇) အေျခအေန၊ အခ်ိန္အခါကိုၾကည့္ၿပီးမွ ျပႆနာကို ေဆြးေႏြးတင္ျပပါ
၈) သူႏွစ္သက္တဲ့ ေဘာလံုးပဲြကိုၾကည့္ပါေစ
၉) ကိုယ့္ကိုအၿမဲ လွပသန္႔ရွင္းေအာင္ ျပင္ဆင္ပါ
၁ဝ) သူ႔မိဘကို ျပဳစုေစာင့္ေရွာက္ပါ

ခ်စ္သူရဲ႕ ခံစားမႈဘဏ္တိုက္ထဲ သင္ဘာေတြစုေဆာင္းသင့္သလဲ?

၁) သူေျပာတာ၊ လုပ္တာကို ယံုၾကည္ပါ
၂) သူ႔ကိုအေလးထား ဂရုစိုက္ပါ
၃) ခြင့္လြတ္နားလည္မႈေတြ ေပးပါ
၄) သူႏွစ္သက္တဲ့အလုပ္၊ ပဲြေတြမွာ ပါဝင္ပါ
၅) သူေျပာခ်င္တာကို နားေထာင္ေပးပါ
၆) ေန႔တိုင္း ခ်စ္သူမ်ားေန႔လို ခ်ဳိခ်ဳိၿမိန္ၿမိန္ျဖတ္သန္းပါ
၇) ခ်စ္တယ္ဆိုတဲ့ စကားကို ပါးစပ္ဖ်ားမွာ ခ်ိတ္ထားစရာမလိုေပမယ့္
ရင္ထဲမွာ အၿမဲထည့္ထားပါ
၈) စိတ္ၾကည္ႏူးေစတဲ့ လက္ေဆာင္ေလးေတြ တစ္ခါတရံေပးပါ
၉) သူ႔အလုပ္ကို ကူလုပ္မေပးခင္ ၾကည္ႏူးႏွစ္သက္တဲ့ စကားအေကာင္းကိုေျပာပါ
၁ဝ) သူ႔ေကာင္းကြက္ကို ပိုျမင္ၿပီး ဆိုးကြက္ကို ေလွ်ာ့ၾကည့္ပါ

သူငယ္ခ်င္းရဲ႕ ခံစားမႈဘဏ္တိုက္ထဲ သင္ဘာေတြစုေဆာင္းသင့္သလဲ?

၁) သူရင္ဖြင့္တဲ့စကားကို နားေထာင္ေပးပါ
၂) သူလုပ္ခ်င္တဲ့အလုပ္ကို ေထာက္ခံအားေပးပါ
၃) သူအခက္ခဲႀကံဳခ်ိန္မွာ ကူညီပါ
၄) သူအမွားလုပ္မိခ်ိန္မွာ လမ္းျပညႊန္ၾကားပါ
၅) သူဝမ္းနည္းထိခိုက္ခ်ိန္မွာ ေဖးမအေဖာ္ျပဳပါ
၆) သတိရခ်ိန္မွာ ဖုန္းဆက္ၿပီး သူ႔ကိုကိုယ္သတိရေၾကာင္း ေျပာပါ
၇) မၾကာမၾကာ သူရဲ႕အေျခအေန (အဆင္ေျပ မေျပ)ကို ဂရုစိုက္ပါ
၈) စိတ္ဝိညာဥ္ခ်င္း ဖလွယ္ပါ
၉) ကိုယ့္စီမွာရွိတဲ့ ေပ်ာ္စရာ၊ ေကာင္းတဲ့ပစၥည္းေတြ သူ႔အတြက္ တစ္ပံုအၿမဲရွိပါေစ
၁ဝ) ကိုယ့္ခံစားခ်က္ကို သူနဲ႔အတူ မွ်ေဝပါ

လူ႔ဘဝက ရႈတ္ေထြးေပြလီလွတယ္။ တစ္ခါတရံမွာ ထိန္းခ်ဳပ္မႈေတြ ကင္းလြတ္ၿပီး ကိုယ့္ခ်စ္သူ၊ ကိုယ့္ၾကင္ေဖာ္၊ ကိုယ့္သူငယ္ခ်င္းေတြကို ထိခိုက္နာက်င္တဲ့စကားေတြ ေျပာဆိုမိတတ္တယ္။ ခံစားမႈဘဏ္တိုက္ အေကာင့္ေလး overdraft မျဖစ္ေအာင္ အေကာင္းဆံုးနည္းက - ေကာင္းတဲ့စကား၊ ၾကည္ႏူးတဲ့စကား၊ ျပဳစုယုယမႈေတြ၊ ဂရုစိုက္ေစာင့္ေရွာက္မႈေတြ ပံုမွန္စုေဆာင္းတာပဲ ျဖစ္ပါတယ္။
ႏိုင္းႏိုင္းစေန ဘာသာျပန္သည္။

Sun Tzu Quotes

Hence that general is skilful in attack whose opponent does not know what to defend; and he is skilful in defense whose opponent does not know what to attack.

“Let your plans be dark and as impenetratable as night, and when you move, fall like a thunderbolt.”

You have to believe in yourself.

ေရခြက္ႏွင့္ေရ

ေရခြက္ - “အထီးက်န္လိုက္တာ၊ ေရလိုတယ္၊ ေရထည့္ေပး…”

သခင္ - “ေကာင္းၿပီ၊ ေရ႐ွိရင္ အထီးမက်န္ေတာ့ဘူးလား…”

ေရခြက္ - “ဟုတ္တယ္ထင္တယ္…”

ဒါနဲ႔ သခင္က ေရကိုေလာင္းထည့္ေပးလိုက္တယ္…ေရပူျဖစ္ေနတယ္၊ ေရခြက္ကသူအရည္ေပ်ာ္ေတာ့မလို ခံစားရတယ္၊ ဒါက အခ်စ္ရဲ့စြမ္းအင္ေတြလား လုိ႔စဥ္းစားတယ္။တျဖည္းျဖည္း ေရေႏြးလာတယ္…. ေရခြက္လည္း ေနလို႔ေကာင္းလာတယ္…. ဒါလည္းအခ်စ္ရဲ့ခံစားမႈပဲ ဆိုၿပီး စဥ္းစားျပန္တယ္…..

တျဖည္းျဖည္း ေရေႏြးလာတယ္…. ေရခြက္လည္း ေနလို႔ေကာင္းလာတယ္…. ဒါလည္းအခ်စ္ရဲ့ခံစားမႈပဲ ဆိုၿပီး စဥ္းစားျပန္တယ္…..

ေနာက္ဆံုးေတာ့ ေရေအးသြားတယ္၊ ေရခြက္ေလးေၾကာက္လာတယ္၊ ဘာကိုေၾကာက္ေနမွန္းမသိဘူး။ ဒါက ဆံုး႐ွံဴးမႈရဲ့အရသာလား။

ေရအရမ္းေအးသြားတဲ့အခ်ိန္မွာ ေရခြက္ေလးအရမ္းစိတ္ကုန္လာတယ္ ဒါက ေရစက္ဆံုးၿပီေပါ့….

“သခင္၊ ေရသြန္ေပးပါ၊ မလိုအပ္ေတာ့ဘူး” ဆိုၿပီးေရခြက္ေလးေအာ္ေန႐ွာတယ္…

ဒါေပမဲ့သခင္မ႐ွိေတာ့ဘူး။ေရခြက္ကသူေရေအာက္မွာ..မြန္းၾကပ္လို႔ေသေတာ့မယ္…ရင္ထဲကိုထည့္ထားရတာ.. မခံစားတတ္ေတာ့ဘူး။

ေရခြက္ဟာ လႈပ္ရင္းခါရင္းနဲ႔ ေနာက္ဆံုး ေရေတြထြက္ကုန္တယ္…ေရခြက္ေလးအရမ္းေပ်ာ္သြားတယ္… ႐ုတ္တရက္ ေရခြက္ၾကမ္းျပင္ေပၚ ျပဳတ္က်သြားတယ္….

ေရခြက္ေလးကြဲသြားတယ္…မေသခင္ေလးမွာ….ေရေလးေရခြက္ထဲမွာ႐ွိခဲ့စဥ္ကို သူတမ္းတေနတယ္… သူသိသြားတယ္… သူေရကိုခ်စ္တယ္… သူေရကို ဘယ္ေလာက္ခ်စ္တယ္ဆိုတာကို …. ဒါေပမဲ့ …. ေရခြက္ထဲမွာ ေရ လံုး၀ျပန္မ႐ွိႏိုင္ေတာ့တာကို… ေတြးရင္…ေရခြက္ေလးငိုေၾကြးေန႐ွာတယ္…. မ်က္ရည္ နဲ႔ ေရ ကေရာသြားၿပီး ေနာက္ဆံုးအႀကိမ္ ခ်စ္ဖို႔ သူႀကိဳးစားတယ္…..သူေတာင္းတတယ္….

သခင္က ကြဲေနတဲ့ အစအနေလးေတြကို ေကာက္ယူစဥ္မွာ လက္ကို႐ွမိတယ္….

ေသြးေတြထြက္လာတယ္….

ေရခြက္ေလးရီတယ္…ဒါအခ်စ္လား…နာၾကင္တာေတြရမွျမတ္ႏိုးရမွန္းသိတာလား?

ေရခြက္ေလးရီတယ္…အခ်စ္ဆိုတာဘာလဲ…လက္လြတ္ဆံုး႐ွံဴးသြားမွ..နားလည္တာလား?

ေရးသားသူ-novemberpearl (ႏို၀င္ဘာပုလဲ)

Monkey see monkey do... :)

ပန္းသီးပင္ပံုျပင္!

တစ္ခါတုန္းက အလြန္ႀကီးမားတဲ့ ပန္းသီးပင္ႀကီးတစ္ပင္ရွိတယ္...ေကာင္ေလးတစ္ေယာက္ဟာ ေန႔စဥ္ေန႔တုိင္း အဲဒီသစ္ပင္ႀကီးဆီကိုလာၿပီးေဆာ့ကစားေလ့ရွိတယ္..သစ္ပင္ႀကီးက အဲဒီေကာင္ေလးကိုအလြန္ခ်စ္ရွာတယ္...ေကာင္ေလးကလည္းသစ္ပင္ႀကီးကိုခ်စ္တယ္....ေကာင္ေလးဟာေန႔စဥ္သစ္ပင္ႀကီးထိပ္ဖ်ားထိေရာက္ေအာင္တက္တယ္...အသီးေတြကိုစားတယ္..သစ္ပင္ႀကီးရဲ႕အရိပ္ေအာက္မွာတစ္ေရးတစ္ေမာေမွးတယ္...ေကာင္ေလးဟာသစ္ပင္ႀကီးကိုခ်စ္တယ္...သစ္ပင္ႀကီးကလည္းအလြန္ေပ်ာ္ရွာတယ္...ဒီလိုနဲ႔အခ်ိန္ေတြဟာ တေရြ႕ေရြ႕နဲ႔ကုန္ဆံုးလာခဲ့တယ္....တစ္ေန႔မွာ ေကာင္ေလးဟာသစ္ပင္ႀကီးဆီကိုလာခဲ့တယ္..
သစ္ပင္ႀကီး - "ေကာင္ေလးေရ..လာပါ..ငါနဲ႔လာေဆာ့ပါအံုး"
ေကာင္ေလး - " ကၽြန္ေတာ္အရင္လိုကေလးေလးမဟုတ္ေတာ့ပါဘူး..ဒီသစ္ပင္ႀကီးနားမွာလည္းထပ္ၿပီးမေဆာ့ခ်င္ေတာ့ဘူး..ကၽြန္ေတာ္အ႐ုပ္ေတြလိုခ်င္တယ္..အဲဒါေတ
ြ၀ယ္ဖို႔အတြက္ပိုက္ဆံလိုအပ္ေနပါတယ္"
သစ္ပင္ႀကီး - "၀မ္းနည္းပါတယ္ေကာင္ေလးရယ္..ငါ့မွာမင္းကိုေပးဖို႔ပိုက္ဆံမရွိဘူး...ဒါေပမယ့္ငါ့ရဲ႕အသီးေတြအားလံုးကိုမင္းခူးသြားပါ..ၿပီးရင္ေရာင္းပါ..အဲဒါဆိုမင္းလိုအပ္ေနတဲ့ပိုက္ဆံေတြရပါလိမ့္မယ္"ေကာင္ေလးဟာအလြန္စိတ္လႈပ္ရွားစြာနဲ႔သစ္ပင္ေပၚကပန္းသီးေတြအားလံုးကိုသိမ္းက်ံဳးယူၿပီးေပ်ာ္ရႊင္စြာနဲ႔ထြက္ခြာသြားခဲ့တယ္...ပန္းသီးေတြကိုခူးဆြတ္သြားၿပီးတဲ့ေနာက္မွာေကာင္ေလးဟာသစ္ပင္ႀကီးဆီကိုဘယ္ေတာ့မွျပန္မလာေတာ့ဘူး...သစ္ပင္ႀကီးဟာအလြန္၀မ္းနည္းေနခဲ့တယ္....သကၠရာဇ္ေပါင္းမ်ားစြာကိုေက်ာ္ျဖတ္ၿပီးတဲ့ တစ္ေန႔မွာအရြယ္ေရာက္ေနၿပီျဖစ္တဲ့ေကာင္ေလးဟာ သစ္ပင္ႀကီးဆီကို ျပန္လာခဲ့တယ္..သစ္ပင္ႀကီးကစိတ္လႈပ္ရွား စြာနဲ႔အရြယ္ေရာက္ေနၿပီျဖစ္တဲ့ေကာင္ေလးကိုၾကည့္ေနတယ္...
သစ္ပင္ႀကီး - " လာပါ..ငါနဲ႔လာေဆာ့ပါ"
ေကာင္ေလး -"ငါ့မွာကစားဖို႔အတြက္အခ်ိန္မရွိဘူး..ငါ့မိသားစုအတြက္အလုပ္လုပ္ေနရတယ္...အခုတို႔မိသားစုခိုလံႈဖို႔အတြက္အိမ္တစ္လံုးလိုအပ္ေနတယ္..ငါ့ကိုကူညီႏိုင္မလား?"
သစ္ပင္ႀကီး -"၀မ္းနည္းပါတယ္ေကာင္ေလးရယ္...ငါ့မွာမင္းကိုေပးဖို႔အိမ္မရွိပါဘူး..ဒါေပမယ့္မင္းငါ့ရဲ႕အကိုင္းအခက္ေတြကိုခုတ္သြားပါ..ၿပီးရင္မင္းရဲ႕အိမ္ကိုေဆာက္ပါ"
ေကာင္ေလးဟာ သစ္ပင္ႀကီးရဲ႕အကိုင္းအခက္ေတြအားလံုးကိုခုတ္ယူၿပီးေပ်ာ္ရႊင္စြာနဲ႔ထြက္ခြာသြားခဲ့တယ္...အခ်ိန္ေတြၾကာလာတဲ့အခါ ေကာင္ေလးဟာသစ္ပင္ႀကီးဆီ ထပ္ေရာက္လာျပန္ပါတယ္...
ေကာင္ေလး -"ငါလည္းတျဖည္းျဖည္းနဲ႔အိုမင္းလာၿပီ..အနားယူရင္းနဲ႔ငါကိုယ္တိုင္ရြက္လႊင့္ခ်င္တယ္...ငါ့ကိုေလွတစ္စင္းေပးႏိုင္မလား?"

သစ္ပင္ႀကီး - "ငါ့ရဲ႕ပင္စည္ကိုအသံုးျပဳၿပီးမင္းအတြက္ေလွတစ္စင္းေဆာက္ပါ...ဒါဆိုရင္

ဟိုးအေ၀းႀကီးကိုမင္းရြက္လႊင့္ႏိုင္ပါၿပီ....ေပ်ာ္ရႊင္ပါေစကြာ"

ေကာင္ေလးဟာသစ္ပင္ႀကီးတစ္ပင္လံုးကိုခုတ္ယူသြားၿပီးေလွတစ္စင္းျပဳလုပ္ခဲ့တယ္...ၿပီးေတာ့ရြက္လႊင့္သြားလုိက္တာအခ်ိန္ေတြအၾကာႀကီးသူ႕ကိုမေတြ႔ရေတာ့ပါဘူး..အဲဒီႏွစ္ေတြမွာ သစ္ပင္ႀကီးဟာေပ်ာ္ရႊင္ေနတယ္လို႔ထင္ရေပမယ့္တစ္ကယ္ေတာ့မဟုတ္ခဲ့ပါဘူး...

ႏွစ္မ်ားစြာၾကာၿပီးတဲ့ ေနာက္ဆံုးမွာေတာ့ အိုမင္းေနၿပီျဖစ္တဲ့အဘိုးအိုတစ္ေယာက္ဟာသစ္ပင္ႀကီးဆီကိုေရာက္လာခဲ့တယ္...သစ္ပင္ႀကီး - "၀မ္းနည္းပါတယ္ ေကာင္ေလးရယ္... ငါ့မွာမင္းကိုဒီ့ထက္ပိုၿပီးေပးစရာဘာမွမရွိေတာ့ဘူး... မင္းအတြက္ပန္းသီးေတြလည္းမရွိေတာ့ပါဘူး"

အဘိုးအို - "ကိစၥမရွိပါဘူး...အဲဒါေတြကိုကိုက္ဖို႔အတြက္ငါ့မွာသြားေတြမရွိေတာ့ဘူး"

သစ္ပင္ႀကီး - "မင္းတက္ဖို႔အတြက္ပင္စည္လည္းငါ့မွာမရွိေတာ့ပါဘူး"

အဘိုးအို - "အဲလိုတက္ဖို႔အတြက္လည္း ငါအရမ္းအိုမင္းေနပါၿပီ"

သစ္ပင္ႀကီး - "ငါ့မွာမင္းကိုေပးဖို႔အတြက္တကယ့္ကိုဘာမွမရွိေတာ့ပါဘူးကြယ္..ငါ့မွာေျခာက္ေသြ႕ေနတဲ့အျမစ္ႀကီးတစ္ခုပဲက်န္ပါေတာ့တယ္"

သစ္ပင္ႀကီးကမ်က္ရည္မ်ားနဲ႔ေျပာရွာတယ္...

အဘိုးအို -"အခုငါ့အတြက္အမ်ားႀကီးမလိုအပ္ေတာ့ပါဘူး...အနားယူဖို႔ေနရာေလးတစ္ခုဆိုရပါၿပီ...ကုန္ဆံုးခဲ့တဲ့ႏွစ္ေတြမွာငါအရမ္းပင္ပန္းခဲ့တယ္"

သစ္ပင္ႀကီး -"ေကာင္းၿပီ..ဒီအျမစ္အိုႀကီးဟာအနားယူဖို႔အတြက္ေတာ့အေကာင္းဆံုးေနရာပါ...လာ-ငါနဲ႔အတူထုိင္ၿပီးအနားယူလွည့္ပါ"

ပင္ပန္းႏြမ္းနယ္ေနရွာတဲ့အဘိုးအိုဟာ ေျခာက္ေသြ႕ေနၿပီျဖစ္တဲ့အျမစ္ႀကီးေပၚမွာထိုင္လိုက္ပါတယ္...သစ္ပင္ႀကီးကေတာ့၀မ္းသာမႈေတြနဲ႔မ်က္ရည္ေတြၾကားကေနအေတာက္ပဆံုးၿပံဳးေနပါေတာ့တယ္....***သင္ဘယ္ေလာက္ပဲအလုပ္ေတြမ်ားေနပါေစ သင့္ရဲ႕အခ်ိဳ႕ေသာအခ်ိန္ေလးေတြကိုေတာ့မိဘနဲ႔အတူကုန္ဆံုးႏုိင္ပါေစ***

From one forward mail...

Awesome Cartoon .. Enjoy it..

Sun Tzu Quotes

He who knows when he can fight and when he cannot, will be victorious.

The general who wins the battle makes many calculations in his temple before the battle is fought. The general who loses makes but few calculations beforehand.
Sun Tzu

When you're prepared, you're more confident, when you have a strategy, you're more comfortable.

ေတာ္ရံုေလာက္ဘဲ ေကာင္းပါတယ္....

Nice Video.. should watch..

Fun Facts

Do You Know?

• Did you know that there are 206 bones in the adult human body and there are 300 in children (as they grow some of the bones fuse together).
• The blue whale can produce sounds up to 188 decibels. This is the loudest sound produced by a living animal and has been detected as far away as 530 miles.
• It takes approximately 12 hours for food to entirely digest.

Success

Some are born great, some achieve greatness, and some have greatness thrust upon them.
William Shakespeare
A successful man is one who can lay a firm foundation with the bricks others have thrown at him.
David Brinkley
Don't aim for success if you want it; just do what you love and believe in, and it will come naturally.
David Frost

ေတြ႔ဆံုခ်ိန္ကို တန္ဖိုးထားပါ...

"ေရွးကံေၾကာင့္ မိုင္ေပါင္းေထာင္ခ်ီ ေ၀းေနၾကသူေတြ ေတြ႔ဆံုရင္းႏွီးခြင့္ ရၾကတယ္။ ကံမပါရင္ ပုခံုးခ်င္း ရွပ္တိုက္သြားတာေတာင္ ရင္းႏွီးခြင့္ မရဘူး"

I Miss You

I Miss You
I know sometimes I cause you
Much pain and frustration
You and I have been through a lot
I thank God you’re in for the duration

You’ve endured with patience
Even when I pushed against your will
I regret the pain I’ve caused you
And I carry it with me still

Even though we’ve been together
Through lives sorrow and pain
Somehow we’ve always managed
And we’ve always endured the strain

Always know that in my heart
You have a special place
I hope to see you soon
I miss your smiling face
I Love You

တစ္ခါတည္းပါ

Critic!

A critic is a man who know the way but can't drive the car.
Kenneth Tynan
It is much easier to be critical than to be correct.
Author:Benjamin Disraeli
The good critic is he who relates the adventures of his soul among masterpieces.
Anatole France

အသက္ေတြၾကီးရင္ေရာ................"အဘိုးႀကီးႏွယ္ လုပ္ခ်လိုက္ျပန္ၿပီကြယ္"

"အဘိုးႀကီးႏွယ္ လုပ္ခ်လိုက္ျပန္ၿပီကြယ္"

အဘြားႀကီးသည္ အိပ္ရာေပၚမွ အနံ႕ေထာင္းေထာင္းထေနေသာ ေရကြက္ကြက္ကို စိတ္မသက္မသာျဖင့္ ၾကည့္လိုက္ေလသည္။

"တေန႕တေန႕ သူ႕အတြက္ ေလွ်ာ္ရဖြတ္ရ။ ကိုယ္ကလည္း သိပ္ေနေကာင္းလွတာ မဟုတ္။ အခုလည္း ဘယ္ေရာက္သြားျပန္လဲ မသိ။"

တျဖစ္ေတာက္ေတာက္ ေျပာေနစဥ္ အိမ္ေရွ႕မွ ကေလးတစ္ေယာက္ ေအာ္သြားသံ ကို ၾကားလိုက္ရသည္။ "ဘြားေလးေရ အဘိုး သစ္ပင္တက္ေနတယ္ဗ်ိဳ႕"

"ဟင္.. ဘုရား ဘုရား"

ကပ်ာကယာ ထြက္ၾကည့္လိုက္ေတာ့ ၿခံထဲတြင္ အဘိုးႀကီးသည္ လက္ကေလး ေနာက္ပစ္ကာ မသိသလို ရပ္ေနေလသည္။

"ရွင္.. ရွင္.. သစ္ပင္ေပၚ တက္တယ္ဆို"

အဘိုးႀကီးက မ်က္လံုးေလး ေပကလပ္ေပကလပ္ျဖင့္ ေခါင္းညိတ္ျပလိုက္ပါသည္။

"အဲဒါေတြ စိတ္ညစ္ရတာေပါ့ အေဖႀကီးေရ။ ရွင့္ကိုရွင္ ကာလသားေလး မွတ္ေနလား။ ေလျဖတ္ထားလို႕ မသန္မမာ ျဖစ္ေနတယ္ဆိုတာလည္း မေမ့နဲ႕ဦး။ သစ္ပင္ေပၚ ဘာသြားလုပ္ရတာလဲ။ သားသမီးေတြက တေယာက္မွ အနားမွာ မရွိဘူး။ ကၽြန္မလည္း ရွင့္ကုိ မ်က္စိေဒါက္ေထာက္ ၾကည့္မေနႏိုုင္ဘူး။"

အဘြားႀကီးသည္ ေျပာရင္း ေဒါသသံပါလာသည္။

အဘိုးႀကီးထံမွ စကားသံ မပီမသ ထြက္လာသည္။

"မင္းအတြက္ပါ"

"ဘာလဲ ကၽြန္မအတြက္"

အဘိုးႀကီးသည္ ေနာက္ပစ္ထားေသာ လက္ကို ေရွ႕သို႕ ထုတ္လိုက္သည္။ ကံ့ေကာ္ပန္းကေလး သံုးေလးခက္ ျဖစ္ေလသည္။

ျမတ္ႏိုးခြင့္

တစ္ေန႔တစ္လံ ပံုဂံဘယ္ေဝး

တစ္ေန႔တစ္လံ ပုဂံဘယ္ေဝးတဲ့။ ဒါေပမယ့္ ပုဂံကိုေရာက္တဲ့လမ္းကအမ်ားၾကီးပါ။ လမ္းမွန္ကိုမေမးမစမ္းပဲနဲ႔ေလွ်ာက္မယ္ဆိုရင္ တစ္ေန႔တစ္လံမေျပာႏွင့္ တစ္ေန႔ဆယ္မို္င္သြားရင္ေတာင္ ပုဂံမေျပာနဲ႔ ျပည္ေတာင္မေရာက္ႏိုင္ပဲ တစ္ေန႔တစ္လံ ပုဂံဟာအေဝးၾကီးပါ ျဖစ္ေနမွာပါ။

ဒီစာေလးကို ေက်းဇူးျပဳၿပီ ဆံုးေအာင္ဖတ္ေပးပါ..........

ဟိုးေရွးေရွးတုန္းက အင္မတန္မွ စိတ္တုိစိတ္ဆတ္တဲ့ ေကာင္ေလးတစ္ေယာက္ ရွိသတဲ့။ တစ္ေန႔က်ေတာ့ သူ႕အေဖက ေကာင္ေလးကို အိမ္ရုိက္သံတစ္ထုပ္ေပးလိုက္ၿပီး ေျပာပါေတာ့တယ္။ မင္း တစ္ခါစိတ္တိုတိုင္း သံတစ္ေခ်ာင္းကို ေနာက္ေဖးက ၀င္းထရံတိုင္မွာ သြားရိုက္ေခ်ကြာတဲ့။အေဖက အဲ့ဒီလိုေျပာၿပီး သံထုပ္ကိုေပးလုိက္တဲ့ ပထမေန႔မွာ ေကာင္ေလးဟာ ၀င္းထရံတိုင္မွာ သံေပါင္း ၃၇ေခ်ာင္းရိုက္သြင္းျဖစ္သြားတယ္။ အဲဒီလိုနဲ႔ သူစိတ္တိုတိုင္း သံေလးေတြကို ၀င္းထရံမွာ ရိုက္ရင္းရိုက္ရင္း ေကာင္ေလးဟာ သူစိတ္သူထိန္းႏိူင္လာသတဲ့။ သံရိုက္ခ်က္ေတြဟာလည္း တစ္ေန႕ထက္တစ္ေန႕ က်ဲလာခဲ့တယ္။ ဒီလိုနဲ႕ေကာင္ေလးဟာ ၀င္းထရံမွာ သံေျပးရိုက္တာထက္စာရင္ ေဒါသျဖစ္ေနတဲ့စိတ္ကို ထိန္းရတာပိုလြယ္လာမွန္း သေဘာေပါက္လာေတာ့တယ္။
အဆံုးမွာ ေကာင္ေလးဟာ စိတ္မတိုပဲေနႏိူင္တဲ့ေနကို ေရာက္လာေရာ။ ေကာင္ေလးကေျပးၿပီး သူအေဖကို သတင္းသြားပို႔တယ္.. အေဖေရ.. သားေတာ့ စိတ္ကိုထိန္းႏိူင္သြားၿပီဗ်..
အဲ့ဒီလိုက်ေတာ့ သူအေဖက တစ္မ်ိဳးခိုင္းျပန္ေရာ..မင္းကိုယ္မင္း ေဒါသမျဖစ္ေအာင္ တစ္ေနကုန္ထိန္းႏိူင္ၿပီဆိုတာနဲ႔ အဲ့ဒီသံေတြကို ျပန္ႏွုတ္ဦးကြာ။ တစ္ေန႔ ထိန္း ႏိူင္ရင္ ညအိပ္ခါနီး တစ္ေခ်ာင္းႏွုန္းနဲ႕ ႏွုတ္ေနာ္လို႔ မွာလိုက္သတဲ့။ ရက္ေတြၾကာလာေတာ့ ေကာင္ေလးက သူအေဖကို ေျပာႏိူင္သြားတယ္။ အေဖေရ.. သားရိုက္ခဲ့တဲ့ သံေတြအားလံုးကို ႏႈတ္ၿပီး သြားၿပီ တစ္ေခ်ာင္းမွ မက်န္ေတာ့ဘူး။
သည္အခါအေဖလုပ္တဲ့သူက သားရဲ႕လက္ကိုဆြဲၿပီး သားရိုက္ခ့ဲတဲ့၀င္းထရံဆီကို ေခၚသြားတယ္။ ေတာ္တယ္ငါ့သား လို႕လညး္ဆိုတယ္။ ဒါေပမယ့္ သား ေသခ်ာၾကည့္စမ္း။ ၀င္းထရံတိုင္မွာ အေပါက္ေတြျဖစ္က်န္ခဲ့တယ္ေနာ္။ ဒီ၀င္းထရံတိုင္ေတြက အရင္တုန္းကလို ေခ်ာေခ်ာေမြ႕ေမြ႕မဟုတ္ေတာ့ဘူး ဆုိတာ သားျမင္တယ္ မဟုတ္လား။ ေအး..သားကစိတ္တိုတိုနဲ႕ ပါးစပ္ကေျပာခ်လိုက္တဲ့အခါ တစ္ဖက္သားဆိုတဲ့၀င္းထရံတိုင္မွာ အခုလိုအမာရြတ္ေတြထင္က်န္ရစ္ခဲ့တတ္တယ္ သားရယ္။အဲ့ဒီလိုပဲလူတစ္ေယာက္ကို သားကဓါးနဲ႕ထိုးလိုက္တယ္။ ၿပီးရင္ဓါးျပန္ႏွုတ္ၿပီး ရွိခိုးေတာင္းပန္တယ္ဆိုပါစို႔။ သားဘယ္ႏွစ္ခါပဲရွိခိုးေတာင္းပန္ပါေစ။ ဒဏ္ရာနဲ႕ အမာရြတ္ကေတာ့ မလြဲမေသြက်န္ခဲ့မွာပဲ ငါ့သားရယ္..တဲ့။တကယ္ေတာ့ မိတ္ေဆြသူငယ္ခ်င္းေတြဆိုတာ အဖိုးတန္တဲ႕ရတနာေတြပါပဲ။ သူတို႔ဟာ ငါတို႔ေတြကို ေပ်ာ္ရႊင္ရယ္ေမာေစတယ္။ အားေပးကူညီတယ္။ ဒုကၡ၊သုခေတြကိုလည္း မွ်ေ၀ခံစားၾကတယ္။ ရင္ဖြင့္သမွ်ကို ဂရုစိုက္နားေထာင္ေပးတယ္။ ဒါေၾကာင့္တစ္ခုခုဆိုစိတ္လိုက္မာန္ပါမလုပ္နဲ႕။ သူတို႕ကိ ုသံႏွုတ္ရာက်န္ခဲ့တဲ့ ၀င္းထရံေတြအျဖစ္မေရာက္ပါေစနဲ႕။ကိုယ့္မိတ္ေဆြသူငယ္ခ်င္းေတြကို ကိုယ္က ဘယ္ေလာက္ဂရုစိုက္ေၾကာင္း သူတို႕ကိုလည္း သူတို႕ရဲ႕ မိတ္ေဆြေတြအေပၚ ဂရုစိုက္လာေအာင္လုပ္ေပးသင့္ေၾကာင္းေျပာၾကားေပးပါ။ ဒါေၾကာင့္ကိုယ္တုိင္က သူငယ္ခ်င္းေကာင္း မိတ္ေဆြေကာင္းအျဖစ္ သတ္မွတ္ထားတဲ့သူေတြဆီကို ဒီပံုျပင္ေလးကို လက္ဆင့္ကမ္းပါ။ ယုတ္စြဆံုး ဒီစာေလးကို ပို႔လိုက္တဲ့သူဆီ ဒီအတုိင္းျပန္ပို႔ႏိူင္ပါေသးတယ္။ ကိုယ္ပို႔လိုက္တဲ့စာ ကိုယ့္ဆီ ျပန္ေရာက္လာရင္ ကုိယ့္မွာ မိတ္ေဆြေကာင္းေတြရွိေနတာကို အလိုလိုခံစားႏုိင္မွာပါ။
ဒီစာအုပ္နာမည္က ေနေပ်ာ္တဲ့ဘ၀ ၾကည္ျမတဲ့ဘ၀င္ ရႊင္လန္းတဲ့စိတ္ ျဖစ္ပါတယ္။ ေရးတဲ့သူက ဆရာအတၱေက်ာ္ပါ။အားလံုးေပ်ာ္ရႊင္ေစဖို႔ဆႏၵျပဳလ်က္.....

အ့ံၾသရျခင္း

"ကိုျမ။ ရွင္လို ပညာအရည္အခ်င္းျပည့္ဝတဲ့သူ၊ ရုပ္ေခ်ာတဲ့သူတစ္ေယာက္ဟာ ဘာျဖစ္လို႔ ကၽြန္မကိုလက္ထပ္လုိက္တာလဲဟင္"
"ဘာလဲ။ မင္းလဲအ့ံေၾသာေနသလား။"

"အင္တာနက္ကို မုန္းတယ္.... မိန္းမေတြကို မုန္းတယ္... ကိုယ့္ကိုယ္ကို အမုန္းဆံုးပဲ"

သန္းေခါင္ယံ ည(၁၂)နာရီတြင္ အင္တာနက္ေပၚသို႔ သူတက္အလာကို ေစာင့္ေနတတ္သည္မွာ ကြ်န္မအတြက္ အက်င့္တစ္ခုလို ျဖစ္ေနသည္။ အခန္းထဲတြင္ မီးမ်ားကို ပိတ္ျပီး ကြ်န္မတစ္ေယာက္တည္း ထိုင္ေနမိသည္။ ကြန္ပ်ဴတာ screen ေပၚမွ ျဖာက်လာေသာ ျပာလဲ့လဲ့ မီးေရာင္မွလဲြ၍ အခန္းတစ္ခုလံုး ေမွာင္အတိက်ေနသည္။ သူ၏ screen name (midnight)ျဖစ္ျပီး သန္းေခါင္ယံည(၁၂)နာရီတိတိတြင္online ေပၚသို႔ တက္လာတတ္သည္။ ကြ်န္မမွာ ညတြင္မအိပ္ဘဲ အင္တာနက္ေပၚတြင္ ေျခဆန္႔ေနတတ္ေသာ ဇီးကြက္တစ္ေကာင္ျဖစ္သည္။ ပထမဆံုးအၾကိမ္ ကြ်န္မဆီပို႔ေသာ သူ၏ messageမွာ ထိုစာေၾကာင္းေလးျဖစ္သည္။

"အင္တာနက္ကို မုန္းတယ္.... မိန္းမေတြကို မုန္းတယ္... ကိုယ့္ကိုယ္ကို အမုန္းဆံုးပဲ"

ထိုစာေၾကာင္းကို ဖတ္ျပီး ကြ်န္မစိတ္၀င္စားသြားမိသည္။ ကြ်န္မလည္း ဘာလုပ္ရမွန္းမသိ ပ်င္းေနသည့္ အခ်ိန္မို႔ စာတစ္ေၾကာင္းရိုက္ျပီး ပို႔လိုက္မိသည္။ ကြ်န္မပို႔ေသာ စာကိုဖတ္ျပီး သူေပါက္ကရထပ္ေျပာေတာ့မည္ မဟုတ္ဟု ကြ်န္မေတြးမိသည္။

"ကိုယ့္ကိုယ္ဒီေလာက္မုန္းေနရင္ သြားေသလိုက္ပါလား"

သို႔ေသာ္ တစ္မိနစ္မွ်ပင္ မၾကာလိုက္....

"ဟုတ္တယ္.. ကြ်န္ေတာ္က အခုသရဲေလ"

"ဟား....သရဲျဖစ္ရတာေပ်ာ္လား"

"ကြ်န္ေတာ္မေပ်ာ္ပါဘူး။ကိုယ့္ကိုအဆံုးစီရင္မိတဲ့အတြကကြ်န္ေတာ္မကြ်တ္ဘူး"

"ဟား...ဟား.. အခ်စ္အတြက္ေၾကာင့္လား"

ဒီလိုႏွင့္ စာေတြ အျပန္အလွန္ပို႔ၾကရင္း သူႏွင့္ ကြ်န္မ onlineသူငယ္ခ်င္း ျဖစ္သြားၾကသည္။ သူသည္ သူ႔ကိုယ္သူ တေစၦတစ္ေကာင္အျဖင့္ သတ္မွတ္ထားေသာ ေယာက်ာ္းေလးတစ္ေယာက္ ျဖစ္သည္။ သူသည္ ညတိုင္း သန္းေခါင္ယံအခ်ိန္တြင္ တိက်စြာonline ေပၚသို႔ ေရာက္လာတတ္သည္။ ထိုအျပဳအမႈမ်ားေၾကာင့္ သူ႔ကို အံ့ၾသထိန္႔လန္႔စြာ ကြ်န္မပိုစိတ္၀င္စားမိသည္။ တေစၦသရဲ အင္တာနက္ သံုးပါ့မလား...ဒါဟာ တိုက္ဆိုင္တဲ့ ေနာင္ေျပာင္မႈ တစ္ခုပဲျဖစ္မည္ဟု ကြ်န္မ ေျဖသိမ့္မိသည္။ သူသည္ အရင္ကတည္းက ကြ်န္မ၏ရုပ္ရည္ကို ျမင္ဖူးထားသည့္အလား ဘယ္ေတာ့မွ ကြ်န္မ၏ ပံုပန္းသ႑ာန္ကို မေမးဖူးခဲ့။ တစ္ခါတရံ သူသည္ ကြ်န္မေဘးတြင္ရွိေနခဲ့ျပီး ကြ်န္မကို ထိုင္ၾကည့္ေနသည္ဟု ေျခာက္တတ္ေသးသည္။

"ကြ်န္မ အခုဘာလုပ္ေနလဲ"တစ္ခါတရံ ေနာက္ေျပာင္ျပီး သူ႔ကို ကြ်န္မေမးဖူးသည္။

ခဏမွ် သူႏႈတ္ဆိတ္ ေနတတ္ျပီး..."ေတာ္ပါျပီ...ကြ်န္ေတာ္မေျပာခ်င္ဘူး.. ေျပာလိုက္ရင္ လန္႔သြားဦးမယ္"

"ေကာ္ဖီေတြ သိပ္မေသာက္နဲ႔ေလ"

"ပံုဆိုးပန္းဆိုး ထိုင္မေနနဲ႔ေလ"

တစ္ခါတရံ ကြ်န္မ ေမွ်ာ္လင့္မထားေသာ စကားမ်ားကို သူေျပာတတ္သည္။ ထိုစာရေသာ အခ်ိန္တြင္ တိုက္ဆိုင္စြာ ကြ်န္မမွာ ေကာ္ဖီေသာက္ေနသည့္အခ်ိန္ (သို႔)ထိုင္ခံုေပၚတြင္ ေျခအစံုကို စုတင္ျပီး ငုတ္တုတ္ထိုင္ကာ ကြ်န္ပ်ဴတာကို စိုက္ၾကည့္ေနသည့္ အခ်ိန္ျဖစ္သည္။

ကြ်န္မႏွင့္ chatting လုပ္ေနေသာ အခ်ိန္မ်ားတြင္ သူ႔ဘ၀ေနာက္ေၾကာင္းကို ေျပာျပတတ္သည္။ သူသည္ အသက္(၂၃)ႏွစ္ျဖစ္ျပီး chat room ထဲမွ ေမ"ဟုေခၚေသာ မိန္းကေလးတစ္ေယာက္ကို အစဲြအလမ္းၾကီးစြာ ခ်စ္မိခဲ့ေၾကာင္း၊ ေမ"ေၾကာင့္ သူ႔ကိုယ္သူ အဆံုးစီရင္မိေၾကာင္း၊ အင္တာနက္ကို ပထမဦးဆံုး ထိေတြ႔မိသည့္ သူ႔အဖို႔ chattingဟုေခၚေသာ အင္တာနက္ စကား၀ုိင္း၏ လွည့္စားမႈကို နားမလည္ခဲ့ေၾကာင္း၊ ေမ"၏ေဖာ္ေရြေသာ အေျပာအဆိုမ်ားေပၚတြင္ သူသာယာမိေၾကာင္း ကြ်န္မကို ေျပာျပတတ္သည္။ အင္တာနက္တြက္ ဆရာတစ္ဆူလို ျဖစ္ေနေသာ ေမ"မွာ သူ မသိနားမလည္သည္မ်ားကို သင္ျပတတ္သည္။ ေမ"၏ ေႏြးေထြးေသာ အေျပာမ်ားေၾကာင့္ chatroomထဲ သူအျမဲ၀င္ျဖစ္ခဲ့သည္။ chatroom ထဲ၀င္တိုင္း ေမ"မွလဲြ၍ မည္သူႏွင့္မွ် သူစကားမေျပာေပ။

"ကြ်န္ေတာ္ ေမ့ကို ခ်စ္တယ္.... ကြ်န္ေတာ္ရဲ႔ အင္တာနက္ခ်စ္သူ လုပ္ႏိုင္မလား"

"အင္တာနက္ ခ်စ္သူအတြက္ ဘာေကာင္းက်ဳိးရွိလဲ"

"ကြ်န္ေတာ့္မွာ ေမကိုေပးဖို႔အတြက္ အခ်စ္ေတြ အျပည့္ရွိပါတယ္"

"အခ်စ္... အဟား... ေမမွာ ေပါလြန္းလို႔ကြယ္"

"ဒါဆို ေမလိုခ်င္တာ ကြ်န္ေတာ္အကုန္ေပးမယ္"

"အသက္ ယူမယ္ဆိုရင္ ေပးႏိုင္မလား"

"ေကာင္းျပီေလ"

ေမ"၏အခ်စ္ကို ရဖို႔အတြက္ အရာရာကို သူစြန္႔လြတ္ရဲခဲ့သည္။ ေမ"၏ စကားလံုး ခ်ဳိခ်ဳိေလးမ်ားၾကား သူမိန္းေမာ သာယာေနခဲ့မိသည္။ ၾကာေတာ့ အင္တာနက္ထဲတြင္ ေျပာရသည္ကို သူ အားမရေတာ့။ ေမ"ကို အျပင္ေလာကတြင္ သူေတြ႔ခ်င္လာသည္။ လူကိုယ္တိုင္ေတြ႔ျပီး ေမ"ကို ေပြ႔ဖက္နမ္း႐ႈပ္ခ်င္မိသည္။ ေမ" ကိုအျပင္တြင္ ေတြ႔ရန္၊ ဖုန္းဆက္ခြင့္ ေပးရန္ သူေတာင္းဆိုမိသည္။ ေမ"က ေတာင္းဆိုမႈေတြ မ်ားလြန္းေနျပီျဖစ္ေၾကာင္း၊ ေတြ႔ခြင့္မေပးႏိုင္ေၾကာင္း အျပင္းအထန္ ျငင္းဆန္ခဲ့သည္။ ေနာက္ပိုင္းတြင္ သူ႔အေပၚ ေမ"၏ဆက္ဆံမႈမ်ားက ေအးစက္လာခဲ့သည္။ ေမ"ပို႔လာေသာ စာေၾကာင္းမ်ားကို ဖတ္ျခင္းျဖင့္ သူ႔အေပၚတြင္ ေမ"စိတ္ကုန္လာျပီျဖစ္ေၾကာင္း သိသာေနသည္။

ညတိုင္း သန္းေခါင္ယံအခ်ိန္တြင္ သူသည္ အခ်ိန္တိက်စြာ onlineေပၚသို႔ ေရာက္လာျပီး သူႏွင့္ေမ"၏ ပံုျပင္ကို ကြ်န္မအား ေျပာျပတတ္သည္။ တစ္ခါတရံ သူ၏လုပ္ရပ္မ်ားကို ကြ်န္မ မေထာက္ခံမိေသာ္လည္း ညတိုင္း online တက္ျပီး သူေျပာေသာ ပံုျပင္ကို နားေထာင္သည့္အလုပ္မွာ ကြ်န္မအတြက္ မလုပ္မျဖစ္ အလုပ္တစ္ခု ျဖစ္လာခဲ့သည္။

"ဘာျဖစ္လို႔ မီးမဖြင့္တာလဲ... အလင္းျပန္ေနတာ မ်က္စိပ်က္မယ္ေနာ္"

"ဘာေျပာခ်င္တာလဲ.. ကြ်န္မကို ထိုင္ၾကည့္ေနျပန္ျပီလို႔ ေျခာက္လွန္႔ခ်င္တာလား"

"ကြ်န္ေတာ္ တကယ္ထိုင္ၾကည့္ေနတယ္ေလ... ဘာလဲ မယံုေသးဘူးလား"

ကြ်န္မ ဘာျပန္ေျပာရမွန္း မသိေတာ့။ တစ္ခါတေလ ကြ်န္မကိုယ္တိုင္ပင္ အနားတြင္ သူရွိေနသည္ဟု ယံုမွား သံသယ၀င္မိတတ္သည္။ ၀ိညာဥ္၏ သံလိုက္ဓာတ္ႏွင့္ အင္တာနက္၏ သံလုိက္လႈိင္းမ်ား တစ္ခါတရံ ဆဲြငင္တတ္သည္ဟု သူငယ္ခ်င္းမ်ားက ေျပာဖူးေသာ္လည္း ကြ်န္မ အယံုအၾကည္ မရွိခဲ့။ ထူးဆန္းသည္မွာ သူ႔ကို ကြ်န္မနည္းနည္းမွ ေၾကာက္မေနျခင္းပင္ျဖစ္သည္။

"ခင္ဗ်ားက ထူးျခားတယ္""ဘာျဖစ္လို႔လဲ"

"ခင္ဗ်ား ကြ်န္ေတာ့္ကို မေၾကာက္လို႔ ကြ်န္ေတာ္က သရဲဆိုတာ တကယ္မယံုလို႔လား"

"ကြ်န္မ တေစၦသရဲေတြ အယံုအၾကည္ မရွိဘူး"သူေျပာသမွ်ကို နားေထာင္ျပီးမနက္မိုးလင္းမွကြ်န္မအိပ္ယာ ၀င္ျဖစ္သည္။ မနက္ပိုင္းတြင္ ေနျမင့္မွ ထတတ္ေသာ အက်င့္ေၾကာင့္ ကြ်န္မ၏ အတန္းခ်ိန္မ်ားကို ညေနပိုင္းတြင္သာ ေရြးထားသည္။ ဒီေန႔အတန္းဆင္းခ်ိန္တြင္ ကြ်န္မေခါင္းေတြ ေလးလံျပီး ကိုယ္လက္မအီမသာ ျဖစ္ေနသည္။ အိမ္အေရာက္ ေဆးေသာက္ျပီး midnight online ေပၚသို႔ တက္လာခ်ိန္မွ ထေတာ့မည္ဟု စိတ္ကူးႏွင့္ ကြ်န္မအိပ္လိုက္သည္။

အိပ္ေပ်ာ္ျပီး သိပ္မၾကာလိုက္ စိတ္ထဲတြင္ တကယ့္အျဖစ္လိုလို အိပ္မက္လိုလို ေယာက္်ားေလးတစ္ေယာက္ ကြ်န္မအခန္းထဲသို႔ ၀င္လာသည္ဟု ခံစားမိသည္။ ကြ်န္မထထိုင္ဖို႔ ၾကိဳးစားေသာ္လည္း ဘယ္လိုမွ ထမရခဲ့။ ထိုေယာက္်ားေလးမွာ အျပာႏုေရာင္ ည၀တ္အကၤ်ီကို ၀တ္ဆင္ထားသည္။ ရုပ္ရည္မွာ သန္႔ျပန္႔ေနေသာ္လည္း မ်က္ႏွာမွာ ေသြးဆုတ္ျပီး ျဖဴေရာ္ေနသည္။ အၾကည့္မွာ ႏူးညံ့သိမ္ေမြ႔သည္။ ကြ်န္မ ကုတင္နားသို႔ ခ်ည္းကပ္လာျပီး ကြ်န္မ၏ဆံပင္မ်ားကို ပြတ္သပ္ေနသည္။ ထို႔ေနာက္ ကြ်န္မမ်က္ႏွာကို ညင္သာစြာ ပတ္သပ္ေပးျပီး "ကိုယ့္ကိုယ္ေကာင္းေကာင္း ဂ႐ုစိုက္ေလ" ဟုေျပာျပီး ေပ်ာက္ကြယ္သြားသည္။ ကြ်န္မမ်က္စိကို အားယူဖြင့္လိုက္မိသည္။ နာရီကို ၾကည့္လိုက္ေတာ့ ည ၁၂နာရီ ၁၀မိနစ္။ ကြ်န္မ ကုတင္ေပၚမွ ခုန္ဆင္းျပီး ကြန္ပ်ဴတာကို အလွ်င္အျမန္ဖြင့္လိုက္သည္။ လိုင္းခ်ိတ္ေနခ်ိန္တြင္ ထိုအျဖစ္အပ်က္မွာ တကယ္လား၊ အိပ္မက္လား ဆုိသည္ကို ကြ်န္မ ေတြးေနမိသည္။ အိပ္မက္ျဖစ္သည္ထားဦး.. ဘာေၾကာင့္ ထိုလူ႔ ရုပ္ရွည္ကို ကြ်န္မေကာင္းေကာင္း မွတ္မိေနပါလိမ့္။ ကြ်န္မ ေ၀ခဲြမရျဖစ္ေနခ်ိန္တြင္ ဖန္သားျပင္ေပၚတြင္ စာတစ္ေၾကာင္းေပၚလာသည္။

"ကိုယ့္ကိုယ္ေကာင္းေကာင္း ဂ႐ုစိုက္ေလ"

ကြ်န္မ တစ္ကိုယ္လံုး ေတာင့္တင္းသြားသည္။ အိပ္မက္ထဲက စကားႏွင့္ တစ္ထပ္တည္းပါလား...စာေၾကာင္းေရးပို႔လိုက္သူမွာ ကြ်န္မႏွင့္ ညတိုင္း chatting လုပ္ေနေသာ သူ႔ကိုယ္သူ တေစၦသရဲပါဟု ေျပာေသာ midnight.... ကြ်န္မ အသက္ရွဴဖို႔ ေခတၱေမ့ေနခဲ့ျပီး ကြန္ပ်ဴတာ ဖန္သားေပၚက စာကိုသာ မ်က္ေတာင္မခတ္ ၾကည့္ေနမိသည္။ သူဟာ ကြ်န္မလို လူစင္စစ္တစ္ေယာက္ျဖစ္ေၾကာင္း ကြ်န္မကိုယ္ကြ်န္မ အသိေပးေနမိသည္။

"တစ္ေယာက္ထဲေနရင္ အစာေတြကို ပံုမွန္စားရမယ္ေလ"

ကြ်န္မ ျပန္မေျပာသည္ကို သူသတိထားမိပံု မရ။ သူေျပာခ်င္တာကို ေျပာေနသည္။

"ရွင္အခု ဘယ္မွာလဲ... ကြ်န္မ အခန္းထဲမွာပဲလား.. ဟုတ္တယ္ မဟုတ္လား"

ကြ်န္မ ထိန္႔လန္႔စြာ ေမးလိုက္သည္။

"ခင္ဗ်ား ဘယ္လို အေျဖမ်ဳိးကို လိုခ်င္လဲ"

"တိက်တဲ့ အေျဖမွန္ကို ကြ်န္မလိုခ်င္တယ္"

"ခင္ဗ်ား ခရမ္းႏုေရာင္ ည၀တ္အကၤ်ီကို ၀တ္ထားတယ္။ အက်ၤီေအာက္မွာ အိတ္ကပ္ေလးႏွစ္ခုပါတယ္။ အိတ္ကပ္ေပၚမွာ လိပ္ျပာပံုဖဲျပားေလးပါတယ္။ စားပဲြခံုေပၚမွာ ခင္ဗ်ားေသာက္ေနက် ေကာ္ဖီခြက္ေလး တင္ထားတယ္။ ဒီညေတာ့ ခြက္ထဲမွာ ေကာ္ဖီ ရွိမေနဘူး။ ခင္ဗ်ား အိပ္ေပ်ာ္သြားလို႔ ေကာ္ဖီမေဖ်ာ္ရေသးဘူး။ ျဖစ္ႏိုင္ရင္ ေကာ္ဖီ မေသာက္ပါနဲ႔လား.... ခင္ဗ်ား ဖ်ားေနျပီ"

ဖန္သားေပၚက ဆက္တိုက္ေပၚလာေသာ စာမ်ားကို ဖတ္ရင္း ကြ်န္မႏွလံုးေသြးမ်ားပင္ ရပ္တန္႔သြားျပီလားဟု ထင္မိသည္။ ကြ်န္မဘာမွ ျပန္မေျပာႏိုင္ေတာ့... ကြန္ပ်ဴတာ ပါ၀ါခလုတ္ကို အျမန္ဆံုးပိတ္ျပီး ကုတင္ေပၚသို႔ ခုန္တက္ကာ ေစာင္ကို ေခါင္းျမီးျခံဳထားလိုက္သည္။ ကြ်န္မေဘးတြင္ သူရွိေနသည္။ ကြ်န္မ အခန္းထဲတြင္ တကယ္ရွိေနခဲ့လို႔လည္း ကြ်န္မ၏ ၀တ္စားဆင္ယင္မႈေတြ၊ ကြ်န္မ၏အက်င့္ေတြကို သူသိေနခဲ့ျခင္းျဖစ္သည္။ ညတိုင္း online ေပၚသို႔ ပံုမွန္တက္ျပီး သူ႔ကိုေစာင့္ေနတတ္ေသာ ကြ်န္မ၏ တံုးအအ အျပဳအမႈမ်ားကို သူအရင္ကတည္းက ေစာင့္ၾကည့္ေနပံုရသည္။ သူေစာင့္ၾကည့္ေနသည္ ဆိုသည့္အေတြးႏွင့္ ေၾကာက္စိတ္ေၾကာင့္ ကြ်န္မတစ္ကိုယ္လံုး ေစာင္ထဲတြင္ တုန္ေနမိသည္။ မည္မွ်ၾကာၾကာ တုန္လႈပ္ေနမိသည္ မသိ။ ညေနက ေသာက္ထားေသာ ေဆးအရွိန္ေၾကာင့္ ကြ်န္မ တေျဖးေျဖး အိပ္ေပ်ာ္သြားသည္။ မႈန္၀ါး၀ါး ကြ်န္မ၏ မသိစိတ္ထဲတြင္ သူသည္ ကုတင္ေဘးတြင္ ထိုင္ရင္း ကြ်န္မအား ကရုဏာသက္စြာ ၾကည့္ေနသည္။ ေနာက္တြင္ ကြ်န္မ ႏွစ္ႏွစ္ျခိဳက္ျခိဳက္ အိပ္ေပ်ာ္သြားေတာ့သည္။

မနက္ႏိုးလာသည့္ အခ်ိန္တြင္ ကြ်န္မ အပူခ်ိန္တက္ေနသည္။ တစ္ကိုယ္လံုး ေပ်ာ့ေခြေနျပီး လမ္းေလွ်ာက္ဖို႔ရန္ အင္အားပင္ မရွိေတာ့။ ညတုန္းက အျဖစ္အပ်က္ကို ျပန္စဥ္းစားမိသည္။ သူသည္ ေန႔ခင္းတြင္ ကြ်န္မေဘးတြင္ ရွိေနမည္ မဟုတ္ဟု ထင္မိသည္။ တေစၦသရဲမ်ားသည္ အလင္းေရာင္ကို ေၾကာက္ၾကသည္ မဟုတ္ပါလား..။ ကြ်န္မ ကုတင္ေပၚမွ အားယူထလိုက္သည္။ ေကာ္ဖီေဖ်ာ္ရန္ ေရေႏြးတည္ေနရင္း ညက သူေျပာခဲ့ေသာ စကားကို ျပန္သတိရမိသည္။

"ျဖစ္ႏိုင္ရင္ ေကာ္ဖီ မေသာက္ပါနဲ႔လား.. ခင္ဗ်ား ဖ်ားေနျပီ"

ေကာ္ဖီကို ကြ်န္မ ဆက္မေဖ်ာ္မိေတာ့။ ညတုန္းက ျမင္ခဲ့ဖူးေသာ သူ႔ပံုရိပ္ကို ကြ်န္မျမင္ေယာင္မိသည္။ သူသာ တေစၦမဟုတ္ခဲ့လွ်င္ မိန္းကေလးမ်ား ၀ိုင္း၀ိုင္းလည္ေနေသာ ရုပ္ရွည္ရွိသူျဖစ္သည္။ သူ၏ခံစားခ်က္မ်ားကို နားေထာင္ျပီး သူ႔အေပၚ ကြ်န္မ သနားမႈေတြ ပိုသြားျပီလား...သူ႔ကို ကြ်န္မ ခ်စ္မိသြားျပီမလား.. တေစၦတစ္ေကာင္ကို ကြ်န္မခ်စ္မိသြားျပီလား... ဘယ္ေလာက္ စိတၱဇဆန္တဲ့ အျပဳအမႈလဲေနာ္...

သူေျပာျပဖူးေသာ သူ႔အေၾကာင္းမ်ားကို ကြ်န္မျပန္စဥ္းစားမိသည္။ သူ႔အေပၚ ေမ" ဆက္ဆံေရးက်ဲလာခဲ့သည္ ဆိုသည့္အထိပဲ ကြ်န္မသိခဲ့သည္။ သူ႔လို ရုပ္ရည္ေခ်ာေမာသည့္ လူကို ေမ" ဘာေၾကာင့္မ်ား ျငင္းဆန္ခဲ့သလဲ.. ကြ်န္မသိခ်င္လာမိသည္။ သူဘာေၾကာင့္ ကိုယ့္ကိုယ္ အဆံုးစီရင္ခဲ့လဲ...

"အင္တာနက္ကိုမုန္းတယ္မိန္းမေတြကိုမုန္းတယ္"ဟုေျပာျပီးဘာေၾကာင့္ထိုအေၾကာင္းမ်ားကိုအင္္တာနက္ေပၚက ကြ်န္မအား ေျပာျပေနသလဲ.. ကြ်န္မသိခ်င္စိတ္ ပိုျပင္းျပလာခဲ့သည္။

ညအေမွာင္ထု၏ တေျဖးေျဖး ၀င္ေရာက္လာမႈက ကြ်န္မစိတ္ကို ပိုလႈပ္ရွားေစခဲ့သည္။ သိခ်င္စိတ္မ်ားေၾကာင့္ ည ၁၁နာရီ မိနစ္ ၅၀တြင္ ကြ်န္မ အခန္းမီးမ်ားကုိ ဖြင့္ျပီး ကြန္ပ်ဴတာေရွ႔တြင္ ထုိင္ေနမိသည္။ မည္မွ်ပင္ သတၱိရွိသည္ထားဦး တေစၦတစ္ေကာင္ႏွင့္ အေမွာင္ထဲတြင္ ကြ်န္မ ထိုင္ရဲမည္မဟုတ္။ ကိုယ္ေရာင္ေဖ်ာက္ထားေသာ တေစၦတစ္ေကာင္ကို ကြ်န္မ မျမင္မေတြ႔ႏိုင္မွန္း သိေနေသာ္လည္း တံခါးေပါက္ဘက္သို႔ ကြ်န္မ မၾကာခဏ လွည့္ၾကည့္ေနမိသည္။ သူ႔ကို ကြ်န္မေစာင့္ေနေၾကာင္း သူ႔အား သိေစခ်င္ေသးသည္။

ည ၁၂ နာရီ ၀၁ မိနစ္... နံရံေပၚတြင္ ခ်ိတ္ဆဲြထားေသာ နာရီလက္တံ၏ တစ္ေခ်ာက္ေခ်ာက္ အသံမွလဲြ၍ တစ္ခန္းလံုး တိတ္ဆိတ္ေနသည္။ ဒီည သူလာပါဦးမလား...။မေန႔ညက ကြ်န္မ အျပဳအမႈေၾကာင့္ ဒီည သူထပ္လာပါ ဦးမလား...

"တစ္ခန္းလံုး မီးေတြ ထိန္ေနေအာင္ ဖြင့္ထားတာ ကြ်န္ေတာ့္ကို ေၾကာက္သြားျပီလား"

သူလာပါျပီ....ကြ်န္မ ၀မ္းသာသြားမိသည္။ သူ႔ကိုေမးဖို႔ ေမးခြန္းေတြ ကြ်န္မမွာ အမ်ားၾကီးရွိေသးသည္ မဟုတ္ပါလား..။
"နည္းနည္းေတာ့ ေၾကာက္မိပါတယ္"

ကြ်န္မ စာျပန္မရိုက္ဘဲ ပါးစပ္က တိုးတိုးေလး ေရရြတ္လိုက္မိသည္။ သူသာ ကြ်န္မအခန္းထဲတြင္ ရွိေနခဲ့လွ်င္ ကြ်န္မေျပာသမွ် သူၾကားႏိုင္လိမ့္မည္ဟု ကြ်န္မထင္သည္။ ယခု အျဖစ္အပ်က္မွာ တစ္ေယာက္ေယာက္က ေနာက္ေျပာင္ေနသည္ဟု ကြ်န္မ ေမွ်ာ္လင့္ခ်င္ေသးသည္။

"ခင္ဗ်ား အရင္က ကြ်န္ေတာ့္ကို မေၾကာက္ပါဘူး။ ကြ်န္ေတာ္ စိတ္မေကာင္းဘူးဗ်ာ"

"အရင္တုန္းက တစ္ေယာက္ေယာက္က ေနာက္ေျပာင္ေနတယ္လို႔ ကြ်န္မထင္ခဲ့တယ္ေလ။ တကယ့္သရဲျဖစ္မယ္မွန္း ေတြးမထားမိဘူး"

"အခု ခင္ဗ်ား သိျပီေလ။ ကြ်န္ေတာ္နဲ႔ ဆက္စကားေျပာေနဦးမလား"

"အင္း...ေျပာမယ္။ကြ်န္မသိခ်င္တာေတြေမးရဦးမယ္"ကြ်န္မအသက္ကိုျပင္းျပင္းေလးရွဴသြင္းလိုက္မိသည္။

"ေမနဲ႔ ရွင့္အေၾကာင္းကို အစအဆံုး ေျပာျပႏိုင္မလား"

"ေမဟာ ကေ၀မတစ္ေယာက္ပါ။ လွည့္စားတတ္တဲ့ ကေ၀မ...ကြ်န္ေတာ္နဲ႔ခ်စ္သူေတြ မျဖစ္ခင္ကတည္းက သူ႔မွာ လက္ထပ္ရမဲ့သူရွိျပီးသား..အင္တာနက္မွာ ကြ်န္ေတာ္နဲ႔ ခ်စ္တယ္ဆိုတာကလည္း သူ႔အတြက္ အပ်င္းေျပဖို႔ သက္သက္ပဲ။ ကြ်န္ေတာ့္ကို အရုပ္တစ္ရုပ္လို သူသေဘာထားခဲ့တယ္။ ကြ်န္ေတာ့္ရဲ႔ ခံစားခ်က္ကို သူအမ်ဳိးမ်ဳိး လွည့္စားခဲ့တယ္"

"ရွင္ ဘယ္လိုလုပ္သိလိုက္တာလဲ"
"သူနဲ႔ေတြ႔ႏိုင္ဖို႔ ကြ်န္ေတာ္ အမ်ဳိးမ်ဳိး ၾကိဳးစားခဲ့တယ္။ အၾကိမ္ၾကိမ္လည္း ေတာင္းဆိုခဲ့တယ္။ သူ႔ကို မျဖစ္ျဖစ္တဲ့နည္းနဲ႔ ကြ်န္ေတာ္ေတြ႔ႏိုင္ေအာင္ ၾကိဳးစားမယ္လို႔လည္း ေျပာခဲ့တယ္။ ထူးထူးဆန္းဆန္းပဲ ကြ်န္ေတာ့္ကို သူေတြ႔မယ္လို႔ ခြင့္ျပဳခဲ့တယ္။ သူနဲ႔ေတြ႔ရမဲ့ရက္မွာ ကြ်န္ေတာ္စိတ္အရမ္းလႈပ္ရွားခဲ့တယ္။ သူ႔ကို ေတြ႔တာနဲ႔ သူမွန္း ကြ်န္ေတာ္မွတ္မိေနခဲ့တယ္။ သူအရမ္းလွတယ္။ ဓာတ္ပံုထဲကထက္ေတာင္ လွတယ္"

ကြန္ပ်ဴတာ ဖန္သားျပင္ေပၚမွ တက္လာေသာ စာမ်ားကို ဖတ္ရင္း ကြ်န္မမ်က္ေတာင္ခတ္ဖို႔ ေမ့ေနခဲ့သည္။

"ခင္ဗ်ားၾကည့္ရတာ သက္သာေသးပံု မေပၚဘူး သြားအိပ္လိုက္ပါလား"

"ဟင့္အင္း... ကြ်န္မ ေမးဖို႔ ေမးခြန္းေတြ က်န္ေနေသးတယ္"

ကြ်န္မ ေခါင္းရမ္းရင္း ေျပာလိုက္မိသည္။
"ခင္ဗ်ားရဲ႔ လက္ကို ကြ်န္ေတာ္ ကိုင္ေနတယ္... ခံစားလို႔ရလား"

မေမွ်ာ္လင့္ေသာ စာေၾကာင္းေၾကာင့္ ကြ်န္မေယာင္ရမ္းျပီး လက္ကို ၾကည့္လိုက္မိသည္။ ကြ်န္မ ခံစားလို႔ မရခဲ့...သို႔ေသာ္ ေႏြးေထြးေသာ လက္တစ္စံုက ကြ်န္မလက္ကို ဆုတ္ကိုင္းထားသည္ဟု ကြ်န္မျမင္ေယာင္ၾကည့္မိသည္။
"ခင္ဗ်ား ၾကည့္ရတာ အားမရွိဘူးဗ်ာ။ ကြ်န္ေတာ္ စိုးရိမ္တယ္။ ေမးခ်င္တဲ့ ေမးခြန္းေတြ ေနာက္ညမွ ေမးပါလား... အနားယူလိုက္ေနာ္"

စာေၾကာင္းေလး တစ္ေၾကာင္းသာျဖစ္ခဲ့ေသာ္လည္း ၾကင္နာေသာ သူ႔စကားမ်ားကို ကြ်န္မခံစားမိသည္။
"ကြ်န္မ တစ္ခုေမးျပီးရင္ သြားအိပ္မွာပါ"ကြ်န္မ အရဲစြန္႔ျပီး ကြ်န္မ အသိခ်င္ဆံုး ေမးခြန္းတစ္ခုကို ေမးလိုက္မိသည္။"ဘာျဖစ္လို႔ ကြ်န္မကိုမွ ေရြးခ်ယ္ခဲ့ရတာလဲ"

"... ကြ်န္ေတာ္ ေစာင့္ၾကည့္ေနတာ ၾကာျပီ။ ခင္ဗ်ားနဲ႔ chatting မလုပ္ခင္ကတည္းက ခင္ဗ်ားအခန္းထဲမွာ ကြ်န္ေတာ္ရွိေနခဲ့တယ္"
တေစၦတစ္ေကာင္ ကြ်န္မ အခန္းထဲတြင္ အေစာၾကီးကတည္းက ရွိေနသည္ကို ကြ်န္မ မသိခဲ့ပါလား.. ကြ်န္မ၏ ေန႔စဥ္ အျပဳအမႈမ်ားကို သူေစာင့္ၾကည့္ေနခဲ့ပါလား...။ ထိုသို႔ ေတြးမိလိုက္စဥ္ ကြ်န္မပါးႏွစ္ဘက္ အပူေၾကာင့္ ရွိန္းခနဲ ျဖစ္သြားသည္။
"ဟား...ဟား..ခင္ဗ်ားဘာေတြးေနလဲကြ်န္ေတာ္သိတယ္။ ကြ်န္ေတာ္ အဲဒီေလာက္ ေအာက္တန္း မက်ပါဘူးဗ်ာ"

ကြ်န္မပါးႏွစ္ဘက္ နီျမန္းသြားသည္ကို ၾကည့္ျပီး ကြ်န္မ၏အေတြးကို သူသိေနခဲ့သည္။"

တစ္ျခားလူမသိေအာင္ ေစာင့္ၾကည့္တဲ့ အျပဳအမႈေတြဟာ မတရားဘူးဆိုတာ ရွင္မသိဘူးလား"

"တရားတယ္၊ မတရားဘူးဆိုတာ ကြ်န္ေတာ္ မသိဘူး။ ကြ်န္ေတာ္တို႔ ၀ိညာဥ္ေတြက ဒီလိုပဲ ေလွ်ာက္သြားေနတတ္တယ္ေလ။ ခင္ဗ်ားနဲ႔ ခင္ျပီးတဲ့ေနာက္ပိုင္း ကြ်န္ေတာ္ အခ်ိန္သတ္မွတ္ျပီး လာခဲ့တယ္။ တစ္ခ်ိန္လံုး ကြ်န္ေတာ္ေစာင့္ၾကည့္ မေနေတာ့ပါဘူး"

"ေနပါဦး..... ေန႔လည္အခ်ိန္ေတြမွာ ရွင္ဘာလုပ္ေနလဲ"

"ေန႔လည္.. ေန႔လည္ဆိုရင္ ေလးေထာင့္အခန္းထဲမွာ ထားထားတဲ့ ခႏၶာကိုယ္ထဲ ကြ်န္ေတာ္၀င္ေနရတယ္ေလ။ ညအခ်ိန္လို လြတ္လြတ္လပ္လပ္ ထြက္လာခြင့္မရဘူး"

ကြ်န္မ မ်က္လံုးမ်ား ျပဴးသြားမိသည္။ေလးေထာင့္အခန္း......... ခႏၶာကိုယ္....

"ေန.. ေနပါဦး... လူေတြက ရွင့္ကို မသၿဂၤိဳလ္ၾကေသးဘူးလား"

"ကြ်န္ေတာ္ရဲ႔ခႏၶာကိုယ္ကေဆးရံုမွာပဲ ရွိေနေသးတယ္။ ေမ့ေျမာေနဆဲမို႔ သူတို႔က လက္မလြတ္ခ်င္ၾကေသးဘူးနဲ႔ တူတယ္"
သူ...သူ...အသက္ရွင္ေနဆဲပါလား..။ ၀ိညာဥ္ကသာ ေလွ်ာက္သြားေနျခင္းျဖစ္သည္။ ေဆးရံုတြင္ လဲေလ်ာင္းေနေသာ ခႏၶာကိုယ္မွာ ၀ိညာဥ္မဲ့ေသာ ခႏၶာကိုယ္ျဖစ္မည္။

"ရွင္ဘာျဖစ္လို႔ ကိုယ့္ခႏၶာကိုယ္ထဲ မျပန္တာလဲ... လူလုပ္ရမွာ ေတာ္ေတာ္စိတ္ကုန္သြားျပီလား"

"ကြ်န္ေတာ္ ျပန္သြားရင္ ခင္ဗ်ားကို ကြ်န္ေတာ္ မျမင္ရေတာ့ဘူး။ ကြ်န္ေတာ့္ကို ေမ့သြားမွာ စိုးတယ္"

သူ႔စကားကို ၾကားျပီး ကြ်န္မ စိတ္မေကာင္းျဖစ္သြားမိသည္။ သူ၏စိတ္ထဲတြင္ ကြ်န္မ ရွိေနခဲ့ျပီလား... လူသားတစ္ေယာက္အေနႏွင့္ သူ၏ပိုက္ေထြးမႈကို ကြ်န္မခံယူခ်င္ေသးသည္။ လူတစ္ဖန္ျပန္လုပ္ဖို႔ သူ႔မွာ အခြင့္အေရးေတြ ရွိေနေသးသည္။ ကြ်န္မကို ျမင္ႏိုင္ဖို႔အတြက္ ထိုအခြင့္အေရးကို သူ လက္လြတ္ေတာ့မလား။ ကြ်န္မ မ်က္စိေထာင့္စြန္းက မ်က္ရည္မ်ား အတားအဆီးမဲ့ စီးက်လာသည္။

"မငို.. မငိုပါနဲ႔။ ကြ်န္ေတာ္ ဘာအမွားမ်ား ေျပာမိပါလိမ့္ (ကြ်န္ေတာ္မ်က္ရည္ေတြကို သုတ္ဖို႔ ၾကိဳးစားေနတယ္)"

ထိုစာေၾကာင္းကို ၾကည့္ျပီး ကြ်န္မ အသံထြက္ ရယ္လိုက္မိသည္။ တေစၦတစ္ေကာင္က ကြ်န္မကို ႏွစ္သိမ့္ေနပါလား..။ စီးက်လာေသာ မ်က္ရည္မ်ားကို ကပ်ာကယာ သုတ္ေပးေနသည့္ သူ႔ကို ကြ်န္မျမင္ေယာင္ၾကည့္မိသည္။

"ရွင္ရဲ႔ ေပြ႔ဖက္မႈကို ကြ်န္မ ခံယူခ်င္ေသးတယ္။ ဒါေပမဲ့ အခုမဟုတ္ေသးဘူး။ တကယ့္ လူတစ္ေယာက္အျဖင့္နဲ႔ ေပြ႔ဖက္မႈကို ကြ်န္မ ခံယူခ်င္တယ္"

"ကြ်န္ေတာ္ရဲ႔ ခႏၶာကိုယ္ထဲ ျပန္၀င္ဖို႔ ေျပာေနတာလား"

"ဟုတ္တယ္"

"၀င္သြားျပီးေနာက္ပိုင္း ခင္ဗ်ားနဲ႔ ပတ္သက္သမွ် ကြ်န္ေတာ္ သတိမရေတာ့မွာကို မေၾကာက္ဘူးလား""ဒီလိုပဲ ျဖစ္တတ္သလား..ကြ်န္မကို ေမ့သြားမွာလား" ကြ်န္မစိတ္ပူစြာ ေျပာလိုက္မိသည္။
"အေသအခ်ာေတာ့မသိဘူး။တစ္ခ်ဳိ႔ေမ့တတ္တယ္။တစ္ခ်ဳိ႔ မေမ့တတ္ဘူး။ ခံႏိုင္ရည္အားကို ၾကည့္ရဦးမယ္ေလ"
ျပန္သြားျပီး သူ သတိမရခဲ့လို႔ ကြ်န္မကို လာမရွာႏိုင္ခ်င္ေနပါေစ။ ကြ်န္မေၾကာင့္ သူသည္ ခိုကိုးရာမဲ့ ၀ိညာဥ္တစ္ေကာင္ေတာ့ မျဖစ္ေစခ်င္ပါ။

"ျပန္သြားပါ။ ရွင္ ကြ်န္မကို မေမ့ဘူးလို႔ ကြ်န္မ ယံုၾကည္တယ္။ လူစင္စစ္တစ္ေယာက္အျဖင့္နဲ႔ ကြ်န္မေရွ႔မွာ ထိုင္ျပီး ရွင္နဲ႔ ေမအေၾကာင္းေျပာျပတာကို ကြ်န္မ ၾကားခ်င္ေသးတယ္"
မ်က္စိကိုမွိတ္ သူ႔ပံုရိပ္ကို ျမင္ေယာင္ ခံစားရင္း ကြ်န္မ ေျပာလိုက္သည္။

"ခင္ဗ်ား စကားကို ကြ်န္ေတာ္ နားေထာင္မယ္။ ကြ်န္ေတာ့္ ခႏၶာကိုယ္ထဲ ျပန္၀င္မယ္။ ကြ်န္ေတာ့္ ျပန္အလာကို ေစာင့္ေနမလား"
"ကြ်န္မ ေစာင့္ေနမယ္။ တစ္သက္လံုး ေစာင့္ေနမယ္။ ကြ်န္မကို ေမ့ခဲ့မယ္ဆိုရင္ေတာင္ ရွင္သတိရျပီး ကြ်န္မကို ျပန္မွတ္မိလာတဲ့အထိ ေစာင့္ေနမယ္"
ကြ်န္မေျပာရင္း ရင္နင့္မိသည္။ မ်က္ရည္မ်ားက အတားအဆီးမဲ့စြာ စီးဆင္းလာျပန္သည္။ သူ ကြ်န္မအနားက ေပ်ာက္ကြယ္သြားေတာ့မယ္ဆိုတာ ရာခုိင္ႏႈန္း တစ္၀က္က ေသခ်ာေနျပီ။ ရင္ထဲ စူးေနေအာင္ နာက်င္လာမိသည္။

"ခင္ဗ်ားပါးကို ကြ်န္ေတာ္ နမ္းလိုက္တယ္။ ကိုယ့္ကိုယ္ ေကာင္းေကာင္း ဂရုစိုက္ေနာ္။ ကြ်န္ေတာ္သြားျပီ။ ကြ်န္ေတာ့္ျပန္အလာကို ေစာင့္ေနပါေနာ္"

နာရီလက္တံမ်ား တစ္စကၠန္႔ျပီး တစ္စကၠန္႔ ေရြ႔ေနသည္။ ကြန္ပ်ဴတာ ဖန္သားျပင္ေပၚတြင္ သူ၏ စာမ်ား ထပ္ေပၚမလာေတာ့။ ကြ်န္မ ထိုင္ခံုေပၚတြင္ ထိုင္ရင္း အားရပါးရ ငိုလိုက္မိသည္။ အိပ္မက္ထဲက သူ႔ပံုရိပ္ကို စဲြစဲြျမဲျမဲ မွတ္ထားရန္ ကိုယ့္ကိုယ္ သတိေပးလိုက္မိသည္။ သူသည္ အခ်ိန္မေရြး ကြ်န္မေရွ႔တြင္ ေပၚလာႏိုင္သည္။ ထိုအခ်ိန္ေရာက္လွ်င္ အလွပဆံုးျပံဳးလွ်က္ သူ႔ကို ေႏြးေထြးစြာ ကြ်န္မၾကိဳမည္။ သူမလာမွန္း သိေနလွ်က္ႏွင့္ ညသန္းေခါင္ ၁၂နာရီေရာက္တိုင္း ကြ်န္မ online ေပၚသို႔ တက္ျပီး သူ႔ကိုရွာျမဲ... သူ၏ message မ်ားကို ေမွ်ာ္ေနျမဲပင္။ ကြ်န္မ၏ အျပဳအမႈမ်ားသည္ စိတၱဇဆန္ေကာင္း ဆန္ေနလိမ့္မည္။

၀၀၀၀၀၀၀၀၀၀၀၀၀၀၀၀၀၀၀၀၀၀၀၀၀၀၀၀၀၀၀၀၀၀၀၀

ျပကၡဒိန္ စာရြက္မ်ား တစ္ရြက္ျပီးတစ္ရြက္ ေၾကြက်ကုန္သည္။ လူသြားလူလာမ်ားၾကားတြင္ သူ႔ကို ကြ်န္မ လိုက္ရွာေနမိသည္။ ကြ်န္မကိုေတြ႔လွ်င္ ကြ်န္မႏွင့္ ပတ္သက္ခဲ့ဖူးသမွ် သူ မွတ္မိေနမည္ဆိုသည္ကို ကြ်န္မ ယံုၾကည္ေနမိသည္။ ေက်ာင္း၀င္းထဲရွိ သစ္ရြက္မ်ားပင္ ေႏြဦးေလႏွင့္အတူ ျမဴးတူးေပ်ာ္ပါးေနၾကကုန္ျပီ။ မၾကာမီ ေႏြရာသီ ေက်ာင္းပိတ္ရက္ ေရာက္ေတာ့မည္။ ေလ႐ႈးတစ္ခ်က္အေ၀ွ႔ ကြ်န္မလက္ထဲက စာရြက္မ်ား ျပန္႔က်ဲကုန္သည္။ ထိုစာရြက္စာတမ္းမ်ား မရွိလွ်င္ စာေမးပဲြတြင္ ကြ်န္မ ဒုကၡလွလွေလး ေတြ႔ဦးမည္။ စာရြက္မ်ားကို ကြ်န္မ ကပ်ာကယာ လိုက္ေကာက္လိုက္သည္။ ကြ်န္မႏွင့္အတူ စာရြက္မ်ားကို လိုက္ေကာက္ေနေသာ အရိပ္တစ္ခုကို ေတြ႔လိုက္္မိသည္။ စာရြက္မ်ားကို ေကာက္ရင္း ကြ်န္မ ေဘးနားတြင္ ေျခအစံကို ရပ္လိုက္သည္။
"ကိုယ့္ကိုယ္ ေကာင္းေကာင္း ဂရုစိုက္ေလ"

ကြ်န္မရင္ ဒိန္းခနဲ ခုန္သြားမိသည္။ ခပ္ၾသၾသႏွင့္ ႏူးညံ့ေသာ ထိုအသံမွာ ကြ်န္မႏွင့္ မရင္းႏွီးေပမယ့္ ထိုလူေျပာလိုက္ေသာ စကားမွာ midnight ေျပာတတ္ေသာ စကားႏွင့္ တစ္ထပ္တည္း။ ကြ်န္မ အထိန္႔အလန္႔ ေမာ့ၾကည့္လိုက္မိသည္။

သူ... သူပါလား... အိပ္မက္ထဲက ရုပ္ပံုလႊာေလး... အသားအနည္းငယ္ ညိဳသည္မွလဲြ၍ ကြ်န္မ အသိစိတ္ထဲက ရုပ္ပံုေလး၊ ကြ်န္မႏွင့္ ရင္းႏွီးေသာ ရုပ္ပံုေလး။ ခႏၶာကိုယ္ အနည္းငယ္ ဖြံ႔ျဖိဳးသည္ကလဲြ၍ အိပ္မက္ထဲက ရုပ္ပံုႏွင့္ တစ္ထပ္တည္း။ ကြ်န္မေရွ႔တြင္ သူထိုင္ခ်လိုက္သည္။

"ေဆာရီးပဲေနာ္.. ေတာ္ေတာ္ေလး က်န္းမာဖို႔အတြက္ အခ်ိန္ယူေနရလို႔ပါ။ လံုး၀ ေနေကာင္းသြားျပီဆိုမွ ကြ်န္ေတာ္ လာေတြ႔ရဲတယ္ေလ"
ကြ်န္မ အံ့ၾသ၀မ္းသာျပီး ဘာျပန္ေျပာရမွန္း မသိေတာ့။ မ်က္လံုးအိမ္ထဲတြင္ မ်က္ရည္မ်ားျဖင့္ ျပည့္လွ်ံေနခဲ့သည္။ ကြ်န္မကိုယ္ကို ေထာင္မတ္ေပးရင္း ကြ်န္မမပါးကို ညင္သာစြာ သူပြတ္သပ္လိုက္သည္။

"ကြ်န္ေတာ္ထင္တဲ့အတိုင္းပဲပါးျပင္ေတြက ႏူးညံ့ေနတယ္"

"ကြ်န္ေတာ့္ကိုယ့္ကြ်န္ေတာ္ ျပန္မိတ္ဆက္ေပးပါရေစ"

သူရယ္ရင္း လက္ကို ကမ္းေပးသည္။ ရယ္ေနပံုက အျပစ္ကင္းေသာ ကေလးေလးတစ္ေယာက္ႏွင့္ တူေနသည္။
"ကြ်န္ေတာ့္နာမည္ ေနေဒြးေဇာ္ပါ။ ေတြ႔ရတာ ၀မ္းသာပါတယ္"

"ေတြ႔ရတာ ၀မ္းသာပါတယ္။ ကြ်န္မ မိဆိုးပါ"
ကြ်န္မျပန္ကမ္းလိုက္ေသာ လက္ကို ၾကင္နာစြာ သူဆုတ္ကိုင္ထားလိုက္သည္။

"မိဆိုး ကြ်န္ေတာ္နဲ႔ တစ္သက္လံုး လက္တဲြသြားႏိုင္မလား"ကြ်န္မ ေခါင္းကို သြင္သြင္ငံု႔လိုက္မိသည္။

ေႏြဦး၏ ေလ႐ူးႏွင့္အတူ ကြ်န္မေရွ႔သို႔ သူေရာက္လာခဲ့သည္။

ရြက္ေၾကြမ်ားျဖန္႔ခင္းထားေသာအ၀ါေရာင္လမ္းေလးေပၚတြင္ သူႏွင့္ကြ်န္မ ပထမဆံုးအၾကိမ္ ေတြ႔ဆံုၾကသည္။

ျပီးပါျပီ

မွတ္ခ်တ္။ ။ သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ဧ။္ Forward Mail မွ